مشخصات رأی: رأی وحدت رویه شماره ۶۷۹ هیأت عمومی دیوان عالی کشور، مورخ ۱۳۸۴/۵/۱۸.
موضوع: حدود اختیارات دادستان در اخذ، تشدید و تخفیف قرارهای تأمین کیفری.
مفاد رأی: قرارهای تأمین کیفری — از التزام به حضور تا بازداشت موقت — ابزار دادسرا برای تضمین حضور متهم و جلوگیری از فرار یا تبانی است. در رویه قضایی اختلاف بود که دادستان تا چه حد می‌تواند در این قرارها دخل و تصرف کند: آیا می‌تواند رأساً تأمین را تشدید یا تخفیف دهد یا این امر نیازمند نظر بازپرس و تأیید دادگاه است؟ هیأت عمومی با صدور این رأی، حدود اختیارات دادستان را در اخذ، تشدید و تخفیف قرارهای تأمین تبیین کرد و رویه واحدی برقرار نمود. پیام رأی، ایجاد توازن میان اختیارات تعقیبی دادستان و حقوق دفاعی متهم است: دادستان در چارچوب قانون اختیار دارد، اما این اختیار مطلق و بدون نظارت نیست.
کاربرد عملی: متهمان و وکلای آنان باید بدانند تصمیمات دادستان درباره تأمین، قابل اعتراض و نظارت قضایی است. اگر قرار تأمین صادره نامتناسب یا تشدید آن غیرموجه باشد، می‌توان با استناد به این رأی و مقررات آیین دادرسی کیفری، خواستار بازبینی آن شد. این رأی، نقشه راه دفاع در مرحله دادسراست. آشنایی با انواع قرارهای تأمین و شرایط هر یک، به متهم کمک می‌کند در جلسه بازپرسی، دفاع مؤثرتری ارائه دهد.