مشخصات ماده: ماده ۱۰۷ قانون آیین دادرسی مدنی؛ نخستین ماده باب «تأمین خواسته».
مفاد: در کلیه دعاوی مدنی ــ اعم از دعوای اصلی یا طاری ــ و درخواست‌های مربوط به امور حسبی (به استثنای مواردی که قانون امور حسبی ترتیب دیگری مقرر داشته)، خواهان می‌تواند پیش از تقدیم دادخواست، یا ضمن دادخواست راجع به اصل دعوا، یا در جریان دادرسی تا پیش از صدور حکم قطعی، از دادگاه درخواست تأمین خواسته نماید. تأمین خواسته یعنی توقیف مال خوانده ــ منقول یا غیرمنقول ــ به میزان خواسته، تا پس از صدور حکم محکومیت، مال برای اجرا در دسترس باشد. دادگاه در صورت احراز شرایط قانونی (ماده ۱۰۸)، قرار تأمین صادر می‌کند و این قرار فوری به اجرا گذاشته می‌شود؛ خوانده نیز حق اعتراض به قرار تأمین را دارد.
کاربرد عملی: این نهاد، پاسخ قانون به ترفند «خالی کردن حساب و انتقال اموال» در طول دادرسی است. در دعوای مطالبه طلب یک میلیارد تومانی، وکیل هم‌زمان با دادخواست، توقیف حساب بانکی یا بازداشت پلاک ثبتی خوانده را می‌خواهد تا پس از دو سال دادرسی، حکم روی کاغذ نماند. درخواست تأمین، فوری و خارج از نوبت رسیدگی می‌شود و همین سرعت، ارزش راهبردی آن است: هر روز تأخیر، یک فرصت برای انتقال مال توسط خوانده است.