مشخصات ماده: ماده ۱۶۳ قانون مجازات اسلامی (تعریف اقرار).
مفاد: این ماده اقرار را چنین تعریف می‌کند: «اقرار عبارت است از اخبار شخص به ارتکاب جرم از جانب خود». سه عنصر در این تعریف نهفته است: «اخبار» یعنی اقرار، یک «گزارش» است نه انشا؛ «شخص» یعنی باید از خودِ متهم صادر شود، نه وکیل یا دیگری؛ و «از جانب خود» یعنی علیه خودش باشد، نه علیه دیگری (اخبار علیه دیگری، شهادت یا اظهار مطلع است نه اقرار). اقرار، قوی‌ترین دلیل اثبات است، اما به شرط صحت: باید صریح، منجز، از روی اختیار و آگاهی، و از شخص بالغ و عاقل صادر شده باشد. اقرار ناشی از شکنجه، اکراه، اغفال یا در حالت مستی و بیهوشی، فاقد اعتبار است.
کاربرد عملی: در مرحله تحقیقات، مهم‌ترین توصیه به متهم همین است: «بدون وکیل، اقرار نکن». چون اقرار صحیح، تقریباً سرنوشت پرونده را رقم می‌زند و انکار بعدی، در بسیاری از جرایم بی‌اثر است. اما اگر اقرار تحت فشار، تهدید یا شکنجه اخذ شده، باید فوراً و مستند (گزارش پزشکی قانونی، شهادت شهود، فیلم بازجویی) به آن اعتراض کرد؛ اقرار اکراهی، نه‌تنها باطل است، بلکه اخذکننده آن نیز مسئول کیفری است (اصل ۳۸ قانون اساسی). نکته فنی در حدود: در برخی حدود، انکار متهم پس از اقرار، مسقط حد است (قاعده «درأ»)؛ پس در پرونده‌های حدی، زمان‌بندی انکار حیاتی است و حتماً با وکیل متخصص هماهنگ شود. برای قضات و ضابطان: اقرار را در صورت‌جلسه، دقیقاً با الفاظ خود متهم و با قید «اختیاری بودن» ثبت کنید؛ اقرار کلی و مبهم («هر کاری کردم، من کردم») فاقد ارزش اثباتی است و در دادگاه فرو می‌ریزد.