مشخصات ماده: ماده ۱۷۴ قانون آیین دادرسی کیفری؛ از مواد مربوط به ادله اثبات در امور کیفری.
مفاد: هرگاه متهم اقرار به ارتکاب جرم کند، اقرار او معتبر است و نوبت به ادله دیگر نمی‌رسد؛ مگر اینکه با بررسی قاضی رسیدگی‌کننده، قرائن و امارات برخلاف مفاد اقرار باشد که در این صورت دادگاه تحقیق و بررسی لازم را انجام می‌دهد و قرائن و امارات یادشده را در رأی ذکر می‌نماید. اقرار معتبر، اقراری است که از روی اختیار، آگاهی و قصد باشد؛ اقرار تحت اکراه یا فریب، فاقد اعتبار است.
کاربرد عملی: اقرار، «ملکه ادله» است اما مطلق نیست: اگر اوضاع و احوال ــ مثلاً تناقض اقرار با گزارش پزشکی قانونی، فیلم دوربین مداربسته یا اظهارات شهود ــ خلاف آن را نشان دهد، قاضی مکلف به تحقیق است و نمی‌تواند چشم‌بسته به اقرار استناد کند. وکیل مدافع در برابر اقرار موکل، همیشه سازگاری آن با سایر قرائن پرونده را می‌سنجد؛ و اگر اقرار در مرحله تحت نظر و بدون حضور وکیل اخذ شده باشد، اعتبار آن را با استناد به مواد ۵ و ۴۸ به چالش می‌کشد. همچنین اقرار در جرائم مستوجب حد، شرایط ویژه‌ای دارد و دادگاه بدون احراز آن شرایط نمی‌تواند مجازات حدی را جاری کند. دادگاه همچنین باید اقرار را با علم خود بسنجد و صرف اقرار، بدون احراز صحت و سازگاری آن با اوضاع پرونده، کافی نیست.