مشخصات ماده: ماده ۲۲۰ قانون مدنی.
مفاد: به موجب این ماده «عقود نه فقط متعاملین را به اجرای چیزی که در آن تصریح شده است ملزم می‌نماید، بلکه متعاملین به کلیه نتایجی هم که به موجب عرف و عادت یا به موجب قانون از عقد حاصل می‌شود ملزم می‌باشند». پیام ماده این است که قرارداد، فقط همان چند سطری نیست که نوشته شده؛ لایه‌های پنهانی از تعهد هم دارد: اول، تعهداتی که عرف و عادت آن صنف یا منطقه بر قرارداد تحمیل می‌کند (مثل بسته‌بندی متعارف کالا یا مهلت متعارف تحویل)، و دوم، آثاری که قانون مستقیماً بر عقد بار می‌کند (مثل ضمان درک در بیع یا حق حبس). این ماده، پل میان اراده طرفین و نظم حقوقی حاکم بر قراردادهاست و از تفسیر مضیق و لفظی قرارداد جلوگیری می‌کند.
کاربرد عملی: در تنظیم قرارداد، هرگز به «ننوشته‌ام پس متعهد نیستم» دل نبندید؛ دادگاه با استناد به این ماده، تعهدات عرفی و قانونی را هم بر شما تحمیل می‌کند. اگر می‌خواهید از شمول عرفی خارج شوید، صراحتاً خلاف آن را شرط کنید. در دعوا، برای اثبات تعهدی که در متن قرارداد نیامده، دو مسیر دارید: اثبات عرف (با شهادت اهل صنف، استعلام از اتحادیه یا اتاق بازرگانی) یا استناد به اثر قانونی عقد (مثل الزام بایع به تسلیم مبیع موضوع ماده ۳۶۲). وکلای طرف مقابل نیز همین سلاح را دارند؛ پس پیش از امضا، عرف حاکم بر آن نوع معامله را بشناسید و در صورت لزوم، قرارداد را از آن مستثنا کنید.