مشخصات ماده: ماده ۲۲ قانون حمایت خانواده (مصوب ۱۳۹۱)؛ مهم‌ترین ماده قانون درباره مهریه.
مفاد: هرگاه مهریه در زمان وقوع عقد تا یکصد و ده سکه تمام بهار آزادی یا معادل آن باشد، وصول آن مشمول مقررات ماده ۲ قانون اجرای محکومیت‌های مالی است (یعنی امکان بازداشت زوج در صورت عدم پرداخت و عدم اثبات اعسار)؛ اما چنانچه مهریه بیش از این میزان باشد، در خصوص مازاد، فقط «ملائت» زوج ملاک پرداخت است ــ یعنی زوجه باید دارایی زوج را اثبات کند. همچنین اگر مهریه وجه رایج باشد، متناسب با تغییر شاخص قیمت سالانه بانک مرکزی از زمان عقد تا زمان تأدیه محاسبه و پرداخت می‌شود، مگر اینکه زوجین به نحو دیگری تراضی کرده باشند.
کاربرد عملی: سقف ۱۱۰ سکه، نقطه عطف دعاوی مهریه است: تا این سقف، ضمانت اجرای حبس وجود دارد و مازاد آن صرفاً با اثبات دارایی زوج قابل وصول است. در عمل، زوجِ مدعی اعسار باید با ارائه صورت اموال و شهود، ناتوانی مالی خود را ثابت کند وگرنه بازداشت می‌شود؛ و زوجهِ خواهان مازاد بر ۱۱۰ سکه نیز باید ردپای اموال زوج ــ حساب بانکی، ملک، خودرو ــ را پیدا کند. تنظیم‌کنندگان سند نکاح باید با آگاهی از این تفکیک، میزان مهریه را تعیین کنند.