مشخصات ماده: ماده ۳۳۶ قانون آیین دادرسی مدنی؛ از مواد باب تجدیدنظر.
مفاد: مهلت درخواست تجدیدنظر برای اشخاص مقیم ایران بیست روز و برای اشخاص مقیم خارج از کشور دو ماه است؛ مبدأ این مهلت، تاریخ ابلاغ دادنامه یا انقضای مدت واخواهی است ــ یعنی اگر حکم غیابی بوده، ابتدا مهلت واخواهی باید سپری شود و سپس مهلت تجدیدنظر آغاز می‌گردد. این مهلت قانونی و آمره است؛ نه با توافق طرفین قابل تغییر است و نه دادگاه می‌تواند آن را تمدید کند.
کاربرد عملی: نکته طلایی اینجاست که مبدأ مهلت «ابلاغ دادنامه» است نه تاریخ صدور رأی؛ پس پیگیری وضعیت ابلاغ ــ از طریق سامانه ثنا یا دفتر دادگاه ــ حیاتی است. بسیاری از موکلین تصور می‌کنند از «روزی که رأی را دیدند» مهلت شروع می‌شود، در حالی که ملاک، تاریخ ابلاغ قانونی است. انقضای این مهلت بدون تقدیم دادخواست تجدیدنظر، رأی را قطعی می‌کند و پس از آن جز در موارد استثنایی اعاده دادرسی، هیچ راه اعتراضی باقی نمی‌ماند. دادخواست تجدیدنظر باید به دادگاه صادرکننده رأی بدوی تقدیم شود و هزینه دادرسی مرحله تجدیدنظر نیز هم‌زمان پرداخت گردد؛ نقص هر یک، به اخطار رفع نقص و اتلاف وقت می‌انجامد و ممکن است مهلت را از دست بدهد. ثبت به‌موقع دادخواست در دفتر دادگاه و اخذ رسید، سند اثبات رعایت مهلت است.