مشخصات ماده: ماده ۳۴۸ قانون آیین دادرسی مدنی؛ بیانگر پنج جهت قانونی اعتراض به رأی بدوی.
مفاد: جهات تجدیدنظرخواهی عبارت است از: الف) ادعای عدم اعتبار مستندات دادگاه ــ مثلاً استناد به سندی که جعلی بودن آن ثابت شده ب) ادعای فقدان شرایط قانونی شهادت شهود ــ مانند نصاب یا عدالت شهود ج) ادعای عدم توجه قاضی به دلایل ابرازی ــ یعنی دلیل مهمی در پرونده بوده که در رأی نادیده گرفته شده د) ادعای عدم صلاحیت قاضی یا دادگاه صادرکننده رأی هـ) ادعای مخالف بودن رأی با موازین شرعی و مقررات قانونی ــ یعنی استناد به ماده قانونی نامرتبط یا تفسیر نادرست قانون.
کاربرد عملی: دادخواست تجدیدنظرِ موفق، دادخواستی است که دقیقاً بر یکی از این پنج جهت سوار شود و برای هر جهت، «مصداق» از پرونده بیاورد؛ مثلاً بنویسد «دادگاه به سند رسمی شماره… که در صفحه… پرونده است توجه نکرده (بند ج)» یا «شهادت شهود فاقد شرایط ماده ۲۳۰ به بعد است (بند ب)». اعتراض کلی، احساسی و بدون استناد به این جهات، در دادگاه تجدیدنظر معمولاً به تأیید رأی بدوی می‌انجامد؛ قاضی تجدیدنظر به دنبال «خطای مشخص» در رأی است، نه روایت دوباره داستان. ترکیب چند جهت ــ مثلاً هم عدم توجه به دلیل (بند ج) و هم مخالفت با قانون (بند هـ) ــ قدرت لایحه را بیشتر می‌کند، به شرط اینکه برای هر جهت، مستند مشخص از پرونده ارائه شود.