معرفی قانون
تاریخ تصویب: قانون ۱۳۵۶ (۳۱ ماده)؛ قانون ۱۳۷۶: ۲۶ مرداد ۱۳۷۶ (۱۳ ماده)
دو قانون موازی بر اجاره در ایران حاکمند: قانون ۱۳۵۶ با رویکرد حمایتی از مستاجر، بر اجاره‌های تجاری پیش از ۱۳۷۶ حاکم است و قانون ۱۳۷۶ با رویکرد قراردادی، روابط بعدی را تنظیم می‌کند.
نکات کلیدی
۱. در قانون ۱۳۵۶ تمدید اجاره تجاری جنبه خودکار دارد و موجر جز در موارد ماده ۱۴ حق تخلیه ندارد
۲. مستاجر تجاری هنگام تخلیه، سرقفلی را به نرخ عادله روز دریافت می‌کند
۳. احکام قانون ۱۳۵۶ آمره است و توافق برخلاف آن باطل است (ماده ۳۰)
۴. در قانون ۱۳۷۶، اجاره‌نامه رسمی سند لازم‌الاجرا برای تخلیه است و روابط تابع اراده طرفین است
منبع
موسسه حقوقی حیدری — قوانین روابط موجر و مستاجر